e-auditoriodegalicia.net

Recorre semente, a través da mirada dos seus comisarios, Alberto González-Alegre e Ángel Cerviño, a necesaria cita que o Auditorio de Galicia ten cos artistas máis novos do noso País a través do premio Auditorio de Galicia.

Desde 2001 este premio vén sendo lugar onde constatar como os e as artistas avanzan, cambian, buscan, interpelan aos sentidos, á estética, como arriscan, coidan.... como evolucionan. É realmente un lugar vivo, onde ollar e establecer novas relacións entre creadores e público, entre creadores e críticos, entre creadores e aqueles que se interesan nestes novos valores para que pasen a formar parte de coleccións públicas ou privadas.

Sabemos da difícil labor de Alberto e Ángel para facer a selección que formou parte da mostra e forma parte desta publicación, tendo en conta que ao longo de 15 anos a este premio presentáronse case 1300 e un xurado experto seleccionou case 400 pezas.

Na rigorosidade desta selección podemos comprobar como esta iniciativa contribúe a acadar aquel primeiro obxectivo primordial, polo que se crearon os premios, que é difundir e impulsar o esforzo das novas xeracións, fomentar o seu desenvolvemento profesional, permitir o coñecemento e recoñecemento da súa obra, a visibilidade dos e das artistas e converterse nun certo acicate para que continúen creando. Unha aposta de futuro que hoxe é presente.

Branca Novoneyra
Concelleira de Acción Cultural
Concello de Santiago de Compostela

O Premio Auditorio de Galicia para novos artistas chegou no ano 2016 á súa novena edición. Un breve repaso ás cifras alcanzadas durante estes 15 anos de andaina pode dar conta da magnitude e da relevancia que esta iniciativa tivo para o conxunto do sistema artístico da nosa comunidade:

  • Case mil proxectos presentados a concurso nas nove edicións
  • Máis de 300 obras resultaron seleccionadas, catalogadas e expostas

Un numeroso grupo de profesores de belas artes, historiadores da arte, críticos e comisarios de recoñecida solvencia, constituíron os xurados responsables da elección dos artistas premiados en cada nova edición, sendo eles os primeiros en entrar en contacto co conxunto de obras presentadas: un material de traballo de primeira magnitude que, sen dúbida, axudou a que frutificaran outros moitos proxectos expositivos e curatoriais.

Grazas a esta iniciativa, artistas nados ou residentes en Galicia beneficiáronse deste importante galardón e da súa contrapartida económica; ademais puideron mostrar o seu traballo nas mellores condicións e tiveron a posibilidade de utilizar o premio como carta de presentación, no seu apartado curricular, para a consolidación do seu propio proxecto artístico.

Miles de persoas puideron gozar, nas nove exposicións realizadas, dunha excelente selección da mellor arte emerxente creada na nosa comunidade. En tempo real, mentres o proceso creativo está a producirse, tivemos acceso a un conxunto de obras palpitantes de vida e vontade expresiva: case sen darnos conta estivemos asistindo –en vivo e en directo– ao nacemento dunha nova xeración de artistas.

Con todo, estimamos que o principal mérito do Premio Auditorio de Galicia foi a súa capacidade para xerar tecido social ao redor das manifestacións máis novas da arte contemporánea, trenzando novas redes de complicidade e cooperación entre todos os estamentos que conflúen nesta actividade: artistas, público, universidade, sistema crítico, coleccións públicas e institucionais, sistema comercial, institucións e xestores. Nos tempos convulsos que nos tocou vivir, esta capacidade de xerar valores sociais e xuntar intereses comúns ao redor das expresións culturais debe ser considerada o patrimonio máis valioso dunha institución.

Unha toma de posición e unha política cultural que sen dúbida responde á decidida asunción dun postulado que se nos presenta como algo cada día máis necesario: as prácticas artísticas son o vital e imprescindible i+d da elaboración simbólica, son as produtoras do material sensible que conforma o ADN dunha comunidade, o conxunto de procedementos que sementan de sinais o imaxinario colectivo e proporciona a cada membro desa sociedade instrumentos para experimentar o seu propio lugar no mundo. Porque o ser humano aliméntase basicamente de imaxes, e porque a imaxe é o reino da liberdade e abre un espazo no que se mostra a posibilidade dunha nova configuración do perceptible, o pensable, o dicible..., e o factible. A experiencia da arte pon en escena -demostra performativamente- a posibilidade dunha reorganización do réxime de visibilidade: novas formas de contemplar as persoas e o mundo; e faino cuestionando a repartición política do sensible, o relato do poder que define quen pode ver que cousas.

As producións artísticas e as prácticas expositivas das últimas décadas, moi especialmente a partir do despuntar dos movementos conceptuais xurdidos ao redor dos anos 60 e que confluíron na crise ideolóxica de 1968, non fixeron senón confirmar esas expectativas: o lugar desde o que se formulan as prácticas artísticas –e as súas contrapartidas argumentais– cambiou de localización, e o artista, convertido en produtor de sentido, xa non poderá moverse por eses novos territorios sen a sólida estadame do seu armazón discursivo.

O artista devén así provedor de contidos intelectuais, a miúdo filósofo, noutras ocasiones etnógrafo (H. Foster), pero tamén sociólogo, documentalista do espolio e da dominación, crítico da cultura, desvelador da fascinación adormecedora dos media, ‘mecenas ideolóxico’ (W. Benjamin), ou abandeirado da loita pola visibilidade dos máis diversos colectivos desatendidos pola mirada hexemónica (feminismo, activismo queer, réxime poscolonial) /.../, e sempre explorador da provisionalidade e inestabilidade dos réximes de representación, recodificador das convencións.

Os dispositivos expositivos das últimas décadas xa nos familiarizaron suficientemente co novo paradigma, a obra preséntasenos como zona aberta e en definitivo estado de inacabamento, work in progress, traballo en curso que dilúe a súa aparencia estética e renuncia, de mellor ou peor grao, á fantasía narcisista do estilo. A mirada é bulímica por natureza, está dominada pola lambonada e é preciso atala curto para que non nos encha a casa de lixo. Inerte ante a pantalla de plasma, o espectador acumula inmundicias e abarrótase de simulacros; vítima dunha voraz síndrome de Dióxenes, amontoa entre os seus aveños psíquicos toneladas de discursos putrefactos e imaxes desperdicio. A hiperrealidade cancela toda ilusión por exceso de evidencias, o torrente de datos afoga calquera posibilidade de lectura nunha sorte de crispación pornográfica, porque todo está á vista e non hai nada que ver.

O real é apenas un desfile de espectros nun mundo reducido a unha soa dimensión: o tempo; un mundo no que o espazo foi devorado pola velocidade. Calquera acontecemento sofre, ao instante de producirse, a súa propia virtualización, cunha aceleración progresiva que o conduce (o-tele-transporta) máis aló do limiar que calquera territorio pode soportar. É imposible a pervivencia dos seres e das cousas nese non-espazo engulido pola velocidade, só poden subsistir como signos: convertidos en mercadoría. A desmaterialización que Paul Virilio asigna á arte contemporánea quizais poidamos facela extensiva xa á totalidade da experiencia de vida: non pode estar en ningún sitio, non existe máis que como emisión e recepción de información. A inmediatez é o motor do xogo. O distanciamento temporal entre estímulo e resposta acúrtase infinitesimalmente e isto, entre outras moitas consecuencias, supón un enfraquecemento da posición do suxeito que agora, en nome dunha interacción efectiva, se ve obrigado a reducir drasticamente o seu tempo de reacción para adecualo á simultaneidade do acontecemento predirixido (J. L. Moraza). Consumo acelerado de imaxes que só pode xerar ansiedade, ansiedade que só pode saciarse tragando atropeladamente máis imaxes. Así, o espectáculo dásenos por duplicado, primeiro como causa da alienación e logo como falso remedio, como tratamento que alivia os síntomas á conta de agravar a enfermidade, de forma semellante aos náufragos que se ven obrigados a beber auga do mar para acougar a sede.

Os froitos dun proxecto de futuro para a nosa comunidade

Neste novo e cambiante escenario desenvolveuse o traballo dos artistas presentes nesta exposición, (Mónica Alonso - Carla Andrade - Misha Bies Golas - Marta Bran - Mónica Cabo - María Castellanos - Rosendo Cid - Nicolás Combarro - Andrea Costas - Manuel Eirís - Suso Fandiño - Tamara Feijoo - Sara Fuentes - Amaya González Reyes - Beatriz Lobo - Carlos Maciá - Tatiana Medal - Holga Méndez - Antía Moure - Nano 4814 - Álvaro Negro - Simón Pacheco - Mery Pais Domínguez - Lois Patiño - Pablo Pérez Sanmartín - Jorge Perianes - Rubén Ramos Balsa - Borja Santomé - Diego Santomé - Olaia Sendón - Federico Vladimir Strate Pezdirc - Mauro Trastoy - Damián Ucieda Cortés - Manuel Vázquez - Mar Vicente), en todos eles apréciase –e en cada un dunha forma diametralmente diferente– a vontade de dar canle e resposta ás cuestións e preguntas que a contemporaneidade pon inequivocamente sobre a mesa; desde unha pormenorizada e obsesiva investigación do espazo expositivo, un diálogo (un forcexo ben educado) co ‘cubo branco’ do museo ou a galería de arte, até a decodificación política dos patróns de clase ou xénero, a denuncia da espectacularización das situacións de vida, e o ‘detournement’ táctico das imaxes publicitarias.

Imponse tamén na maioría destes traballos a necesidade de abrir brechas, físicas e mentais, na idea de espectador como ente meramente receptivo: non existe o espectador pasivo, senón alguén que observa, selecciona, compara..., interpreta (Rancière); alguén que retén e esquece selectivamente, conforme aos seus particulares intereses: incorpora ou desdeña aspectos do contemplado que recombinará cos seus propios arquivos seguindo os seus propios métodos (cuns procedementos seica personalizados até o delirio). O espectador non está, nin moito menos, condenado a unha experiencia ‘comungante’ da obra de arte. O indomeable poder do espectador consiste na súa capacidade de traducir experiencias, esquecer, desestimar e sacar partido do que se lle presenta. Tomará para si as partes que lle interesan –desentendéndose mesmo dos designios e as previsións do autor–, e aproveitará unicamente aquilo que poida utilizar para os seus propios propósitos: aquilo susceptible de ser incorporado á súa persoal aventura intelectual. Coa suma (a montaxe) deses materiais heteróclitos deberá construírse a si mesmo e tomar as súas propias decisións, moi lonxe de calquera condena á aceptación e á pasividade.

Se aceptamos a idea de que a actual crise do sistema da arte, e da sociedade no seu conxunto, é fundamentalmente unha crise ideolóxica e de valores, entón, a saída só pode vir da man dunha redefinición colectiva deses valores que entraron en crises. Se o que pretendemos é poder seguir desenvolvendo o noso traballo nas novas condicións debuxadas polo colapso o sistema da arte que até agora coñeciamos, imponse a necesidade dun esforzo colectivo por repensar e reformular –de arriba abaixo– o papel de cada un dos axentes implicados: produtores, exhibidores, comercializadores, críticos, compradores..., e tamén xestores e administradores públicos. É neste plano de colaboración institucional onde o Premio Auditorio de Galicia para novos artistas ha poñer a proba todas as súas capacidades de presente e de futuro.

E agora, tras 15 anos de singradura nestas turbulentas augas, chegou felizmente o momento dunha merecida celebración, a hora de presentar en público o balance e reconto destes anos de andaina: mostrar os froitos da colleita cunha grande exposición que poña en valor os resultados do proxecto, e demostre –a propios e estraños– a extraordinaria solidez do traballo artístico desenvolvido nestes últimos anos por todos os premiados e seleccionados.

Repasar, a día de hoxe, a lista de artistas seleccionados ao longo das sucesivas edicións do Premio Auditorio de Galicia dános a medida exacta do acertado daquelas decisións: unha gran maioría destes mozos situáronse no primeiro plano da actividade artística peninsular, entrando as súas obras a formaren parte de importantes coleccións públicas e privadas, e todos sen excepción demostraron coas súas realizacións posteriores o importantísimo punto de inflexión que supuxo, no enfoque e materialización dos seus proxectos artísticos, o interese suscitado con este premio. E da súa man asistimos, ano tras ano, edición tras edición a unha serie de cambios e desenvolvementos conceptuais dignos da máxima atención: o definitivo establecemento dos medios videográficos e fotográficos como un dos principais referentes dos traballos artísticos dos nosos días, a triunfante entrada das tecnoloxías dixitais nas aulas, os museos e as salas de exposicións; e unha imparable hibridación de procedementos e linguaxes que pon en cuestión calquera idea preconcibida acerca das prácticas artísticas e as súas condicións de exhibición ou posta en discurso.

O proxecto expositivo SEMENTE recolle obras de 35 artistas que participaron nalgunha do nove edicións do premio; o conxunto das obras e os artistas seleccionados presentan unha significativa mostra dos traballos de toda esta xeración de novos artistas galegos ou residentes na nosa comunidade. O criterio de selección privilexiou aquelas obras que xa entraron a formar parte dalgunha das máis significativas coleccións públicas e privadas de Galicia, confirmando desta forma a traxectoria ascendente dos seus creadores e o acerto dos sucesivos xurados, e pondo de manifesto e subliñando esa característica do Premio Auditorio de Galicia que quixemos sinalar como núcleo consubstancial do proxecto: a súa vocación social, a súa capacidade para xerar sentido e acción colectiva ao redor das prácticas artísticas contemporáneas.

Ángel Cerviño e Alberto González-Alegre
Comisarios

Martiño Noriega Sánchez
Alcalde de Santiago de Compostela

Branca Novoneyra
Concelleira de Acción Cultural

Silvia Modia Ferreiro
Directora – xerente en funcións
Auditorio de Galicia

Produción
Auditorio de Galicia
Concello de Santiago de Compostela

Auditorio de Galicia

Administradora
Ana Parga

Responsable de exposicións
e actividade cultural
Chus Busto

Responsable de comunicación
Míriam F. Louzao

Gabinete administrativo
David Aréan
Carlos Millán
Ángeles Otero
Ángela Pereira

Persoal asistente
Santiago Cabrera, Rogelio Fernández, Antonio Liñares,
José Mayo, Carlos Marcote, Javier Rodríguez,
José Rodríguez e Antonio Vieites

Consello reitor

Presidente
Martiño Noriega Sánchez

Directora – xerente en funcións
Silvia Modia Ferreiro

Secretario
Francisco Javier Castiñeira Izquierdo

Interventora
Inmaculada Viña Carregal

Vogais
Maite Cancelo Márquez
Mª José Castro Carballal
Manuel Dios Diz
Gonzalo Muiños Sánchez
Branca Novoneyra
Goretti Sanmartín Rei

Exposición

Comisariado
Ángel Cerviño
Alberto González-Alegre

Coordinación
Chus Busto

Deseño
uqui.net

Montaxe
Daexga
e equipo técnico do Auditorio de Galicia

Seguros
Aon

Rotulación
Axeitos

Tristeza profunda
Poliéster rfv pintado
65 x 230 x 30 cm e 70 x 30 x 20 cm c/u
Colección Afundación

A Fonsagrada, Lugo, 1970

Maquetas da alma, emoción a escala. Sanación, terapia psico-espacial (psicoloxía do espazo), investigacións sobre o poder curador da cor e a forma, estas son as claves do traballo que vén desenvolvendo desde os primeiros anos 90. Curación que se volve sobre si mesma como experiencia de introspección e autocoñecemento.

Last Return
Fotografía
18 x 24 cm c/u
Cortesía da artista

Vigo, Pontevedra, 1983

“Inspirándome na teoría do big bang, realicei esta serie paisaxística creando imaxes alegóricas da orixe do universo. Un inicio que podería non distinguirse demasiado do seu fin. Neste caso, un desenlace último, sen cabida xa a un retorno eterno. Cunha estética de liñas e figuras reducidas ao esencial, trato de debuxar un mundo poderoso e máxico ante o cal o ser humano vólvese insignificante”.

Sen título
Follas de libro, cristal fluorescente e madeira
26 x 40 x 20 cm
Colección Mica
Sen título
2 blocks
26 x 26 x 5 cm
Colección Mica

Lalín, Pontevedra, 1977

É un creador en permanente diálogo cos postulados da vangarda clásica, empeñado en que os xestos formais daqueles experimentadores non perdan nada do seu contido revolucionario. Malévich e as radicais composicións do suprematismo soviético sempre no horizonte, como grao cero dun novo realismo pictórico, fornecen de enerxía estas obras e pautan os termos do seu delirio construtivista.

Picnic
Instalación
Medidas variables
Obra propiedade da Deputación Provincial de Ourense

Melide, A Coruña, 1986

Animalario de fábula, que nas súas mans devén fantasía psicanalítica, narración dislocada que coa súa inocencia aparente (ou seica hiperreal na súa nudez extrema) abre nas carnes do conto as portas do sinistro. O recurso do fráxil, o pequeno, o desposuído –tamén isto marca xeracional– anuncia coa súa claridade futuras convulsións.

Escenografía Complementaria
Instalación
Técnica mixta
300 x 254 x 376 cm
Colección permanente CGAC. Santiago de Compostela

Oviedo, 1978

“Formulo ‘Escenografía complementaria’ como unha estrutura de acción, un espazo lúdico onde se configuren identidades, unha especie de escenario con todos os elementos de rigor, onde poder xogar ou actuar; cada un é libre de interpretar un papel, de desenvolver un determinado rol. Para uns pode ser algo máis ou menos lúdico, para outros máis ou menos sexual, pero creo que sen dúbida para ambos será inquietante”.

Cuerpo
Vídeo – performance
10’
Cortesía da artista

Xixón, 1985

“Mestura repetidamente a fariña coa auga para crear o vestido que cubrirá a protagonista. O esforzo queda tamén manifesto: no canto de presentarnos a masa xa preparada e lista para cubrir a modelo, Castellanos móvese e amasa con forza, nunha clara alusión a aquelas tarefas máis privadas da muller no fogar; a suor, a vontade, o traballo físico non se obvia tampouco nesta peza”. (Semíramis González).

Serie “L’esprit de l’éscalier”
Técnica mixta
155 x 70 cm
Colección permanente CGAC. Santiago de Compostela

Ourense, 1974

Comezou pouco despois do ano 2000 a desenvolver as súas ‘esculturas dun minuto’, unha moi simple interacción entre obxectos que presta alento a unha máis complexa reflexión sobre o proceso escultórico e sobre o concepto mesmo do bosquexo como obra en si. Unha imaxe previa require doutra, non que a complete senón que a desencadee, que desencadee entre ambas a ficción (a fricción).

Bangkok VIII
Inxección de tinta sobre papel de algodón
120 x 120 cm
Colección permanente CGAC. Santiago de Compostela
Sen título (Arquitectura oculta IV)
Inxección de tinta sobre papel de algodón
125 x 145 cm
Colección permanente CGAC. Santiago de Compostela

A Coruña, 1979

“O formigón armado serve de paleta e de lenzo á vez. Como pedra artificial, aparece provisto de liques e demais manifestacións naturais que crean sobre el formas e debuxos caprichosos, rompendo a vontade xeométrica e plana. A maneira en que foi executado e o estado de semiabandono en que se atopa permítenos observar as súas imperfeccións. Bordos rotos, ocos, ... feridas da arquitectura”.

Inédito 1
Fotografia (Fine art inkjet sobre papel Hahnemühle)
e texto de vinilo adhesivo
275 x 150 cm
Colección Alterarte do Campus de Ourense, Universidade de Vigo

Vigo, Pontevedra, 1978

Establece no seu traballo fotográfico situacións de proximidade entre distintas persoas da súa contorna máis próxima: pai, nai, irmáns, familiares, ou amigos, como concreción metafórica da influencia dese apertado círculo emocional na construción da súa propia identidade. Presenzas que a completan, e que son, a un tempo sutís proxeccións da súa existencia. Etnografía da contorna: estruturas elementais do parentesco.

Sen título (...)*
Técnica mixta sobre lenzo
162 x 130 cm
Colección Fundación Barrié

Santiago de Compostela, A Coruña, 1977

Acumulación e desocultamento, socavar e superpoñer, escavar e acumular. Interésanlle excesivamente as transparencias e superposicións: os estratos de significación. As súas pinturas adoitan estar construídas a partir dunha obsesiva superposición de capas de diferentes tonalidades que anulan calquera posibilidade figurativa. A imaxe só ten presenza como posibilidade tachada ou ausente, seica como oco baleiro do desexo forcluído.

Of deer and Men I
Tinta chinesa e acrílico sobre papel Canson
164 x 124 cm
Colección Fundación Barrié
Of deer and Men II
Tinta chinesa e acrílico sobre papel Canson
164 x 124 cm
Colección Fundación Barrié
Of deer and men #3
Tinta chinesa e acrílico sobre papel Canson, 200 mg
173 x 123,5 cm
Colección permanente CGAC. Santiago de Compostela

Santiago de Compostela, A Coruña, 1971

Tritura ismos e modismos con alegres pasos de danza. O termo ‘apropiacionismo’ hai tempo que lle quedou pequeno ao seu humor e á súa intelixencia, á mirada crítica (cruel en ocasións) que envorca sobre a historia dese ente escuro que coñecemos como ‘sistema da arte’. Nada escapará ás poutadas da súa risa: a aura, a autoría, o mercado das ‘marcas’ artísticas, o orixinal e a copia... ou o espazo sacralizado do cubo branco.

Naturalezas invasoras (dermáptera)
Gouache sobre papel
58 x 96 cm
Colección de Arte Contemporáneo Español de Gas Natural Fenosa

Ourense, 1982

Cunha pedra pequena constrúe un universo, e cunha semente grande lévanos onde agora estamos, no grande museo das súas cousas. Tamara vive en pequeno, pero todo o seu lévao tan lonxe que os espectadores da súa obra volvémonos paxaros que cantan e que se rin do máis pintado. A súa obra sempre desenvolveu unha liña longa de asuntos mínimos que suceden preto de todos nós.

Apuntes de escultura contemporánea
Grafito e carbón sobre papel
32 x 27 cm c/u
Cortesía da artista

Ourense, 1980

“Tanto para enfrontarnos a unha obra de arte como a un diagrama matemático esíxesenos facer un esforzo tanto de intelección como de interpretación, ademais de comprender que alí se atopan encartados, esquematizados, algúns trazos illados dunha realidade que foi tomada como modelo; habemos de sintonizar coa complexidade intrínseca do novo obxecto que temos entre mans”.

Pretensión (o como hacer algo bonito con un rollo de papel higiénico blanco)
Cartón e papel
15 x 25 x 18 cm
Colección Mica
Reconstrucciones
Fotografía intervida
18 x 14 cm c/u (4 pezas)
Colección Mica

Sanxenxo, Pontevedra, 1979

“Poucas liñas podo escribir cando no título o digo todo, ou case todo (aínda que minto...). Hai máis dunha pretensión –quizais demasiadas– (facer algo que me guste, que sexa sinxelo, que non sexa ostentoso, unha obra pechada, circular, redonda, que non me aburra; utilizar un xesto, que vos guste, que chegue a ser algo que quere chegar a ser, que sexa branco e pequeno, fráxil, lixeiro... pretendo ser útil?)”.

Problemas tiernos
Técnica mixta sobre lenzo
30 x 30 cm c/u
Colección Mica

Vigo, Pontevedra, 1985

Explorar os límites do decoro e o bo gusto non é tarefa menor, pois obrígalle ao intrépido cartógrafo a internarse en xunglas de banalidade e pantanos de mal gusto aos que, ademais, dalgunha retorta maneira, é preciso amar e proporcionar a dose exacta de tenrura. Sen máis armas que a claridade da súa mirada mergúllase en océanos de tedio e vulgaridade para extraer as perlas cultivadas na marea sen repouso da (in)consciencia.

Sen título, núm. 34 (serie Air Click)
Acrílico sobre lenzo
100 x 100 cm
Colección permanente CGAC. Santiago de Compostela
Sen título, núm. 37. Serie Air Click
Acrílico sobre lenzo
100 x 100 cm
Colección permanente CGAC. Santiago de Compostela

Lugo, 1977

Lega unha desas pinturas de ‘instante decisivo’ onde calquera erro –mellor diría encontro fortuíto– se converte en acerto e condiciona irreversiblemente o resultado final. Maciá confesa estar interesado nos límites dos medios, nos intersticios contraditorios da imaxe. Unha pintura reflexiva a pesar do seu aspecto formal, aparentemente libre e fluído: unha pintura contundente que loita por transcender o lenzo.” (David Barro)

Sen título
Acrílico sobre lenzo
195 x 228 cm
Colección de Arte Contemporáneo Español de Gas Natural Fenosa

A Coruña, 1971

As xeometrías e perspectivas do espazo urbano constitúen o punto de partida de boa parte das obras da artista. Superposición de retículas e transparencias que evocarán a miúdo maquetas de cidades imaxinarias; trazados de derivas e ‘promenades’ tanto en espazos físicos como mentais. Planimetría dos impulsos, luces e sombras da desolación, punto de fuga da emoción.

Ella
Lámpada, pel, espello
Dimensións variables
Cortesía da artista

Pontevedra, 1971

A lámpada colgante titúlase ‘ELLA’ e non “eu” nin “eu mesma”. Toda a obra última de Holga móvese nese conxugar equilibrista entre o que foxe e o que dura, entre a biografía e a narración novelada, o que remite a experiencias propias e o que nos leva a sentírmonos estranxeiros de nós. Pertence á primeira fornada da Facultade de Belas Artes de Pontevedra e na actualidade é docente na homónima de Valencia.

B.
Fotografía dixital (2/7)
114 x 76 cm
Colección Afundación

Monforte de Lemos, Lugo, 1981

“A necesidade humana de contar historias, a miña propia necesidade de contar a miña historia, co desexo de de descifrar, proxectar e conseguir certa orde emocional, permíteme regresar a certos momentos da miña vida, a recordos ou fragmentos do que queda deles, dende a memoria. Unha memoria que nos fai soportable o paso do tempo”. Para a artista o valor da palabra está sempre vixente nas súas obras.

Sen título
Instalación
Madeira, tea, espello e esmalte
68 x 72 x 107 cm
Colección Mica

Vigo, Pontevedra, 1978

Licenciado en Belas Artes, pero educado na rúa, skater, dj, coleccionista de fanzines e vinilos, formado nalgunha das academias de referencia como o London College of Printing, ou a Saint Martins School of Arts, é un artista que cuestiona códigos e desbarata restricións: o popular e a alta cultura, o street art e as feiras de arte, a galería e o graffiti paralegal, as fronteiras dilúense no innegable triunfo da plástica.

Sen título
Esmalte sobre metacrilato en caixa de luz
200 x 137 x 16 cm
Colección Fundación Barrié

Lalín, Pontevedra, 1973

Investiga na obra que colga en Semente (sen título) sobre a presenza da luz como compoñente esencial do feito pictórico e sobre a súa expansión sobre o plano arquitectónico. Iniciado como pintor, “o traballo de Álvaro Negro habita un lugar que se move con liberdade dentro do campo da imaxe, esquecendo a preponderancia dun medio exclusivo para realizar unha investigación que ten máis que ver co traballo arredor da percepción” (Mónica Maneiro).

Sobre la memoria
Fotografía dixital
300 x 60 cm
Colección Mica

Santiago de Compostela, A Coruña, 1968

Móvese arredor de dúas constantes, a reflexión espacial e o tempo/morte. Como outros moitos artistas dos que agora fan Semente, comezou na pintura, algo que desde as súas longas estadías, primeiro en Londres e agora en Berlín, transmudou en novas técnicas e experimentos. En ‘Sobre el espacio’ parte dunha fotografía convencional dun matrimonio xa maior sentado nun banco para, alongando e alterando os planos, obter a imaxe dunha vida.

Alfombré
Fotografía dixital e neón
85 x 122 cm (fotografía)
100 x 31 cm (neón)
Cortesía da artista

Santiago de Compostela, A Coruña, 1990

A propósito de ‘Alfombré’ e doutras obras súas, exponnos: “Fixen a carreira en Marrocos e hai unha chea de estereotipos, de aquí para alí e de alí para aquí. Preocúpame esa situación que viven e quero dar outra versión, trasladar que estamos a xeneralizar o musulmán como terrorista, o que prexudica a vida de persoas individuais. Dan ganas de gritarlle ao mundo como son as cousas e a miña maneira de facelo é por medio da arte”.

Montaña en sombra
Vídeo
14’
Colección de Arte Contemporáneo Español de Gas Natural Fenosa

Vigo, Pontevedra, 1983

A montaña observa, desde a distancia da súa altura, esquiadores desprazárense polo seu corpo nevado. Figuras que se volven espectrais nun movemento hipnótico. ‘Montaña en sombra’, en palabras do artista, é unha obra poética que se aproxima á relación entre o ser humano e a inmensidade da paisaxe. Partindo do branco da neve, a imaxe vaise volvendo cada vez máis escura, transformando o espazo en algo irreal, impreciso.

Sen título
Técnica mixta sobre papel
60 x 142 cm
Colección Mica

Vilagarcía de Arousa, Pontevedra, 1980

Gañou o cuarto premio Auditorio de Galicia coa obra ‘Tomorrow people’ que era unha colección de cromos simpática e algo delirante. Hai que saudar que desde aquela até a obra que agora ‘sementa’ non teña perdido nin o intelixente sentido do humor nin a eficacia debuxística. Mirádea, a obra chámase “sen título”, pero ben podía chamarse ‘milk for the future’.

Sen título
Madeira, terra e acrílico sobre táboa
Dimensións variables
Colección de Arte Contemporáneo Español de Gas Natural Fenosa

Ourense, 1974

Por idade e por traxectoria, que inclúe non pouca experiencia internacional, é dos posuidores dunha linguaxe máis establecida. Del ten dito a crítica que persegue no espectador unha resposta emocional, un cuestinonamento, unha reflexión e unha revisión sobre o ámbito, sobre a súa relación cos obxectos e co mundo. “Producir no espectador unha sensación cando menos dupla. Se funciona a comunicación funcionará a imaxe (a obra)”.

Cambiando la luz de un espacio vestido de frac
Fotografía
120 x 100 cm /120 x 10 cm / 43 x 34 cm (tríptico)
Colección particular, Santiago de Compostela

Santiago de Compostela, A Coruña, 1978

É outro dos artistas presentes con maior actividade internacional, xa foi seleccionado para representar a España na Bienal de Venecia. Del, a crítica de arte María Peña Lombao concrétanos o seguinte: “A súa obra marca a posible eliminación do concepto de tempo hipotético-deductivo, a atemporalidade no seu traballo devólvenos ao noso lugar. Esconde o truco, pero el fálanos do truco: parece que chegas moi pronto ou moi tarde ao momento da representación”.

Vídeo HD
Rueda cabeza
Tinta sobre acetato e papel
4,45’

Vigo, Pontevedra, 1992

O máis novo dos cineastas da última xeración, é un adorador da mestura: cinema, deseño, animación e trazos en estoupido expresionista nos que nunca decae nin o fío narrativo nin a sensibilidade para a selección de momentos. A obra que mostra aquí é a segunda parte dunha triloxía filmada en Londres, cidade na que completa a súa formación.

Mecedora
Madeira e aceiro
110 x 90 x 95 cm
Colección Mica
Derecho a la pereza
Neon
175 x 18 x 5 cm
Colección particular. Depósito na Fundación RAC

Vigo, Pontevedra, 1966

De aparición tardía no panorama galego das artes, é, porén, un dos artistas que entre os presentes ten acadado maior dimensión nacional e internacional. Cinema, textos e palimpsestos, esculturas domésticas desestructuradas por obra e graza do humor, neons... “Diego Santomé é sen dúbida unha illa no panorama artístico galego, con propostas que se desmarcan das liñas máis habituais” (Ángel Calvo Ulloa)

Mitoloxía íntima
Vídeo HD b/n estero
12’
Cortesía da artista

Ourense, 1978

O proxecto é aparentemente sinxelo: unha persoa corta o pelo en cámara mentres escoitamos un conto, unha lenda. Pero as cousas non son tan simples, o vídeo traspasa a documentación para convertelo en imaxe privada ao compartir o momento con amigos e familia e a lenda non é máis que o retrato en clave metafórica dos recordos vividos mentres o pelo crecía. A idea é xerar un mosaico de retratos que unan biografías nunha sorte de mitoloxía íntima.

Henry Hudson e o seu fillo
Vídeo formato HDV, 16mm transferido a HDV
21’
Cortesía do artista

Bos Aires, 1983

Foi primeiro premio na sétima edición dos premios Auditorio de Galicia coa peza que se volve ver nesta mostra ‘Henry Hudson e o seu fillo’, o persoal é sempre o eixe do seu traballo. Un retrato nos arquivos da Tate Britain. Dúas rapazas derretendo xeo. Un dentista tomando fotos da súa muller núa na praia. Un explorador británico do século XVII. Unha conversa entre un pai e un fillo. Unha nube baixa cobre o plano. O plano está agora aberto ao inesperado.

Un dibujo (7)
Papel
80 x 62 x 4 cm
Colección permanente CGAC. Santiago de Compostela
Un dibujo (8)
Papel
80 x 62 x 4 cm
Colección permanente CGAC. Santiago de Compostela

Vilalba, Lugo, 1971

Manualidade extrema, obras en que o táctil se eleva ao rango do visual. Tratamento povera dos recursos. Fraxilidade e precariedade dos materiais: corda de cáñamo, arame, ramas de arbusto, cartón ou cinta illante; e inmediatez espida das prácticas e os procedementos: anoar, dobrar, esfiañar, envolver... repetir o xesto como tantra que propicia a iluminación.

Intentando golpear ideas
Fotografía
170 x 238 cm
Colección Fundación Luís Seoane

A Coruña, 1980

“Intentando golpear ideas” é unha proposta de Damián Ucieda en que o artista toma un traballo homónimo de Luís Seoane como punto de partida para dar forma a unha fotografía de gran formato (parte dunha serie de sete). Ambos, Seoane no ano 1972 e Ucieda en 2014, establecen un nexo entre as protestas estudantís e sociais das que tamén ambos participaron.

Sen título
Técnica mixta sobre lenzo
200 x 180 cm
Colección de Arte Contemporáneo Español de Gas Natural Fenosa

Santiago de Compostela, 1969

Anda agora noutros esquemas técnicos e formais pero o seu cerne foi a pintura. A resposta está na luz e non ten a luz forma estable. Porque é un fluído non un ser senón un devir. A luz é o ámbito de representación, o dispositivo que nos permite tomar consciencia: ver o desnivel, a distancia entre a experiencia e as formas plásticas. O seu é, diríamos, a interrogación artística da luz.

Truncado
Acrílico sobre madeira cuberta de tea
30 x 75,5 x 75 cm c/
Colección permanente CGAC. Santiago de Compostela

Lugo, 1979

Define con claridade a súa poética: “Parto de formas xeométricas-simples desenvolvidas cara ao volume en busca de irromper dalgunha maneira no espazo. Unhas veces parto do elemento arquitectónico como soporte e outras do soporte como elemento arquitectónico; sexa cal for, o meu interese sempre vai encamiñado cara a calquera superficie susceptible de portar cor”.