Misha Bies Golas

Políptico de artefactos e amalgamas
2011

Colages sobre papel milimetrado enmarcado
110 x 240 cm [15 pezas de 30 x 40 cm c/u]

[+]

Explotación sistemática da coincidencia casual, ou artificialmente provocada [+]

Misha Bies Golas

Lalín, Pontevedra, 1977

Exposicións individuais 2011: A Modo de Conclusión. Espazo Sete Flores (O Carballiño-Ourense) /2010: Amalgamas e Project Room. Espacio Atlántico. Galería METRO (Vigo) /2009: Artefactos o. Galería METRO (Santiago de

Compostela) /2008: Leningrad. PhotoFestiwal (Lodz) /2007: Patróns. Galería Sargadelos (Santiago de Compostela) /2006: Leningrad. Verbum (Vigo) / Leningrad. Fundación Eugenio Granell (Santiago de Compostela) /2005: Collages. Sala Latte Fresco (Treviso).<

Exposicións colectivas 2011: Un disparo de advertencia. Proxecto de intervencións. Lalín (Pontevedra) / Typewriter. A historia escrita á máquina. Colección Sirvent / Cidade da Cultura de Galicia (Santiago de Compostela) / Ignacio Uriarte,

José Lourenço, Jorge Perianes; Misha Bies Golas. DRESSED. Alfândega (Porto) / Ruth Gómez, Luis Coquenão; Basilisa Fiestras. X Bienal Pintor Laxeiro (Lalín) /2010: ArtMadrid. Galería METRO / Certamen Novos valores. Deputación de Pontevedra (Pontevedra) /2008: El jamón es mío. CGAC (Santiago de Compostela) /2007: VIII Bienal Pintor Laxeiro (Lalín) /2006: V Premio de artes plásticas Deputación de Ourense (Ourense) /2005: IV Premio poesía experimental Diputación de Badajoz (Badajoz) / Cuarto premio Auditorio de Galicia para novos artistas 2005 (Santiago de Compostela).

www.mishabiesgolas.com

Como un torrente infinito de realidades cotiás que, illadas ou extraídas do seu contexto habitual amosásenos a priori como unha abstracción, a obra de Misha Bies Golas achéganos a esa explotación sistemática da coincidencia casual, ou artificialmente provocada á que Ernst facía alusión.
(…) Louis Aragon sinalaba, desafiando á pintura, esa proximidade do collage ao mundo da maxia. Un modo de ocultar o proceso e de cegar co resultado.

(…) Así, Misha Bies Golas, crea sobre o máis irrebasable dos marcos (o papel milimetrado), o absurdo das súas composicións xeradas polo obxecto descontextualizado. É, de novo, un modo de utilizar o establecido como forma de derriba. Como acción desmitificadora.
(…) Pulsar o pause e captar a postura máis inconexa. O escorzo como linguaxe.

Angel Calvo Ulloa, Casquería fina